Politechnika Opolska  |   Wydział Budownictwa
Start
Działalność
Laboratorium
Seminarium
Studenci
Pracownicy
Kontakt
Współpraca
Leonardo da Vinci
KIB o/PAN w Katowicach
Przyrodnicy Śląscy
Ochrona zabytków
Start arrow Pracownicy

Prof. dr hab. inż. Jan Kubik

      Jan Andrzej Kubik ur. w Bielsku w 1940r.; studia: Politechnika Śląska w Gliwicach, doktorat (1970) Politechnika Śląska, habilitacja (1976) Politechnika Krakowska, (1965-68) uzupełniał studia matematyczne na Uniwersytecie Jagiellońskim jako eksternista. Od 1988- profesor, 1991- profesor zwyczajny w Politechnice Opolskiej, gdzie od 1980 kieruje najpierw Zakładem a od 1986 Katedrą Fizyki Materiałów. Od 1992 jest również profesorem w Politechnice Śląskiej. Wypromował 11 doktorów, w tym 3 w Instytucie Inżynierii Lądowej Politechniki Wrocławskiej. Opublikował ok. 200 prac naukowych, 6 monografii. Krajowe organizacje naukowe: Członek Komitetu Inżynierii Lądowej i Wodnej PAN od 1996r., udział w pracach Sekcji. Mechaniki Konstrukcji, Fizyki Budowli i Inżynierii Materiałów Budowlanych. Członek Sekcji Mechaniki Materiałów Komitetu Mechaniki PAN. Przewodniczący Komisji Inżynierii Budowlanej o/PAN w Katowicach, która od 1991r. integruje profesorów z inżynierii budowlanej ze Śląska, Czech i Słowacji.

Zagraniczne organizacje naukowe: GAMM- Geselschaft für Angewandte Mathematik und Mechanik- od 1991r.; EUROMECH- European Mechanics Society- od 1996r.; Standing Committee of Building Physics Professors - od 1994r. (m.in. współautor Memorandum - Bauphysik 2000); Society of Thermal Stresses- od 2001r.; Slovenska Spolecnost pre Mechaniky- Slovenska Akademia Ved Bratislava- członek honorowy od 1994r. Odznaczenia- Medal Komisji Edukacji Narodowej, Złota Odznaka za Ratowanie Zabytków Min Kultury i Sztuki i in.

Współpraca z zagranicą: Stypendium Humboldta 1980-1981r. Uni Bochum, Uni Sttugart, pobyt w HAB TU Weimar 1986r, visiting Professor w TH Cottbus 1989r., Stypendium DAAD 1996r. TU Drezno, TU Hamburg - Harburg, Styp. w TU Wien 1996 i 1999r. Współpraca z Fraunhofer Institut fur Bauphysik- Holtzkirchen k/ Monachium od 1994r.

Szkoła termomechaniki

      Prof. dr hab. inż. Jan Kubik stworzył w Opolu szkołę termomechaniki i jej zastosowań w inżynierii budowlanej. Najpierw, w latach 1968-1975 prowadził badania w zakresie reologii konstrukcji, a w tym termoreologii konstrukcji warstwowych. Wyniki te wykorzystano w ochronie przeciwpożarowej konstrukcji stalowych. Prace z tego zakresu rozwijał następnie Prof. W. Skowroński w Politechnice Opolskiej oraz kilku współpracowników z Politechniki Śląskiej. Obecnie analizuje się procesy utraty stabilności deformacji i narastania uszkodzeń w trakcie pożaru. Do tych prac należy zaliczyć też publikacje z lat 70 dotyczące reologii kontaktu konstrukcji z górotworem, które były następnie rozwijane w Politechnice Śląskiej.
      W 1971r. Prof. W. Nowacki zaproponował równania termodyfuzji sprężystej. Praca ta stała się inspiracją do podania uogólnień tej teorii na zagadnienia reologiczne, które podał J. Kubik w pracy habilitacyjnej z 1975r. Analizowano w niej wzajemne oddziaływania przepływów masy, pędu i energii w ciele o własnościach reologicznych. Praca zawierała zarówno termodynamikę procesu jak i analizę symetrii równań termodyfuzji lepkosprężystej, która prowadziła do twierdzeń o wzajemności. Tematyka ta była następnie rozwijana z grupą doktorantów- prof. J. Wyrwałem, dr M. Wróblem, dr F. Gajdą, co doprowadziło do kolejnych uogólnień twierdzeń wariacyjnych. Podano również rozwiązania fundamentalne, a następnie od 1994r. podjęto problematykę mikropolarnej termodyfuzji lepkosprężystej. Wyjściowym punktem tych rozważań była mikropolarna teoria mieszanin, której szczególnymi przypadkami są: teoria ośrodków wieloskładnikowych oraz termodyfuzja. Badaniu tych współzależności poświęcono kilka prac. Z mikropolarnych ujęć termodyfuzji lepkosprężystej wyniknęły opisy mikrouszkodzeń i rozdrabniania materiałów. Kolejną grupą problemów są opisy zjawisk powierzchniowych, zachodzące na powierzchniach wewnętrznych materiału. Podobna grupa prac dotyczy narastania mikrouszkodzeń w materiałach wieloskładnikowych.
      Drugim nurtem tych badań są zastosowania termomechaniki w rozwiązywaniu problemów fizyki budowli, co rozwijał głównie prof. J. Wyrwał- tworząc własny zespół współpracowników, uzyskując opisy ruchu wilgoci i ciepła oraz przemian fazowych w kapilarno- porowatych materiałach budowlanych.
      Kolejny doktorant- Prof. A. Zybura z Politechniki Śląskiej stosował w latach 70 -tych ujęcia termodyfuzyjne przy opisach narastania korozji chemicznej oraz elektrochemicznej konstrukcji żelbetowych. Zachodzące w kontakcie zbrojenia i otuliny przepływy masy i jonów wymagają ujęć termodynamicznych. W rozważaniach tych analizowano wzajemne sprzężenia przepływów jonowych, dyfuzji mediów agresywnych ze stanem naprężeń i narastaniem zniszczeń otuliny zbrojenia. Termomechaniczne ujęcia korozji elektrochemicznej pozwalają na szacowanie zakresu zniszczeń konstrukcji żelbetowych.
      Obecnie ujęcia teoretyczne wymienionych zagadnień szczególnych, mimo odmienności tematycznej, stanowią zastosowania powstałej w międzyczasie termomechaniki, stąd też nazwa szkoły.

źródło: WROCŁAWSKIE ŚRODOWISKO AKADEMICKIE, TWÓRCY I ICH UCZNIOWIE, 1945-2005
OSSOLINEUM 2005